Ανάµεσα στα πολυάριθµα έπιπλα Eπoxήs του αρχοντικού (πολυθρόνεs, ανάκλιντρα, καναπέδεs) ξεχωρίζουν:

Μια περίτεχνn Βενετσιάνικn ροκοκό κοµόντα του µέσου του 18ου αιώνα, από καρυδιά, µε λευ­κέs ξύλινεs µαρκέτεs από κλασσικέs φιγούρεs αλλά προς το κινέζικο ύφοs. Η πρόσοψή τns είναι χαρακτnριστικά καµπυλόσχnµn (serpentinata) και στα πλάγια τns εικονίζονται φυτικά µοτίβα. Το παράδειγµά µαs προέρχεται ασφαλώs από ένα από τα ποιοτικότερα Βενετσιάνικα εργαστήρια, όµωs n ίδια n τέχνn του µαραγκού (= marangon) πέρασε τον 18ο στην Ζάκυνθο µε σηµαντικότατα απο­τελέσµατα, που εµφανίζονται ακόµα και στις µέρεs µαs από κάποιουs τελευταίουs µαστόρουs. Στην περίπτωση του νησιού χρησιµοποιήθηκαν εύλογα n ελιά και λιγότερο το πεύκο, σε πιο απλέs και παραδοσιακέs νόρµεs. Τα «νερά» τns ελιάs αντικατέστησαν πετυχηµένα αυτά τns καρυδιάs, δηµιουρ­γώνταs µε την λάκα έντονουs σχnµατισµούs. Στπν Ζάκυνθο άνθισε και n συναφήs Βενετσιάνικη τέχνη τns επάργυρns n επίχρυσns κορνίζαs (= marangoni di soaze), ενώ δεν εµφανίστηκε n πιο εκλεπτυ­σµένη των japanneri που ζωγράφιζαν το έπιπλο, συνήθωs µε µοτίβα από την Άπω Ανατoλή.

Ένα όµορφο και σύνθετο φλωρεντινό νεοκλασσικό γραφείο, µάλλον των αρχών του 19ου αιώνα, από µαόνι, µε µαύρη λάκα, µε χαρακτηριστικά παραδοσιακά ελικοειδή πόδια και επιχρυ­σωµένεs λαβέs-υδρίεs. Τα εσωτερικά του συρτάρια, µε τα δύο µπροστινά φύλλα ανοιγµένα, δια­κοσµούνται από επαναλαµβανόµενα αρχιτεκτονικά µοτίβα προσόψεων αρχαίων ναών µε επιχρυ­σωµένα κορινθιακά κιονόκρανα, βάσειs κιόνων, έλικεs, ανθέµια και αιγυπτιακέs γυναικείεs θεότητεs-σφίγγεs. Εικάζεται πωs ήτaν δώρο του Ιωάννη Καποδίστρια πpos τον Διονύσιο Ρώµα, σε κάθε περίπτωση δε έχει υφολογικά σύγχρονεs ναπολεόντειεs αναφορέs.

Η λέξη «Λεντίκα» προέρχεται από το lando (είδοs άµαξαs). Η ανάγκη µεταφοράs των ευγενών, και ιδιαίτε­ρα των κυριών, στα στενά σοκάκια τns Βενετίαs δηµιούργησε αυτό το περίτεχνο κουβούκλιο, από ξύλο και χοντρό δέρµα για να είναι σχετικά ελαφρύ, µε µεταξωτό εσωτερικό φοδράρισµα, το οποίο αποτέλεσε αναπόσπαστο κοµµάτι κάθε µεγάλου αρχοντικού των επτανήσων. Στα αριστερά και δεξιά πρoσαρµόζovταν δύο ξύλινοι δοκοί ώστε να µπορούν οι βαστάζοι να την συγκρατούν και να την κινούν. Η χρήσn τns έχει αρχαιορωµαϊκέs αναφορέs, ενώ n συγκεκριµένη είναι του 18ου, όπωs και κάποιεs ελάχιστεs που επίσns διασώζονται στπν Κέρκυρα και στο Μουσείο Μπενάκη.

Αυτόs ο ζωγραφισµένοs ξύλινοs δίσκοs του τέλουs του 18ου απηχεί τns ανάλαφρns ατµόσφαιραs που βίωναν οι αριστοκρατικοί κάτοικοι και επlσκέπτεs τns Βενετίαs αυτής τns περιόδου. Οι συνήθει­ες του καρναβαλιού είχαν επεκταθεί για όλο τον χρόνο και n πόλη, ανίσχυρη πια ωs ιµπεριαλιστι­κή δύναµη αλλά µε την αίγλη του παρελθόvτοs, είχε καταστεί συνώνυµο τns διασκέδασns και του ερωτισµού για όλη την Ευρώπη. Η προστασία και n ανωνυµία που πρόσφεραν n µάσκα, το καπέ­λο και το «ντόµινο» (= µαύρη κάπα) επέτρεπαν τπν δηµιουργία συντροφιών από γυναίκεs και άνδρεs που γλεντούσαν στις πάµπολλεs κρατικέs γιορτέs και στα «παλάτσα» (= µέγαρα). Αυτέs οι κοσµο­πολίτικεs οµάδεs που άσκοπα γυρνόφερναν πέρα δώθε, σαν τους µετέπειτα αστούs στην Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας του Μπουνιουέλ, απαθανατίζονταν από µαέστρουs όπωs ο γιος του Tiepolo, Giandomenico ή ο Pietro Longhi, αλλά και από λαϊκούs καλλιτέχνεs όπωs ο δnµιουργόs του παραδείγµατόs µαs.